نمی دانم ها

در جست و جو

2010-08-21T21:48:00.002+04:30

در جستجوی لغتی
لغتی جز این
لغتی نو در نیمه شبی تاریک
جز تهوع و خون و استفراغ و سردرد و دیازپام وسیگار و ساعت
و در این کنکاش تو بی خوابیهایم را بیدار می ماندی
در انتظار واژه ای دست نخورده
در جست و جوی شعری
و گاه چند نت.
صدای هارمونیک تخت می آمد
آه ه ه
اوووه
و ما در انتها همیشه سکوت می کردیم

NiiM...

از خواب پریدن بیخوابی ِ خواب های من

2010-06-15T09:32:00.000+04:30

یکی از روزهای سرد آخر پائیز بود. خش خش برگ وخس خس سینه ی مرد رفتگر در کوچه طنین انداز شده بود. از نمایشگاه عکس برمی گشتم، اولین بار بود می دیدمش؛

- خسته نباشی پدرجان

- سلامت باشی پسرم

غم خاصی توی صداش بود

- پدرجان اجازه هست یه عکس ازتون بندازم؟

آه عمیقی کشید

- ما که نشد عکس دو نفره بندازیم ... بگیر

... ازش عکس گرفتم و بهش قول دادم که هفته ی دیگه براش عکس ِ چاپ شده رو بیارم. بعد از چند هفته که هر وقت از کوچه رد می شدم و دنبال پیرمرد می گشتم و نبود، امروز فهمیدم مُرده! نمی دونم چرا دلم گرفت با اینکه خیلی نمی- شناختمش، نمی دونم ولی حس می کردم آدم زجر کشیده و توپُری بود تصمیم گرفتم آدرسشو پیدا کنم و عکس رو به خونوادش بدم ولی حیف که سرم شلوغ بود، تو همین فکر بودم که یه دفعه صدای زنگ در اومد ...

* * *

وقتی عکسشو گرفتم، بهش سیگار تعارف کردم، گرفت ولی هیچ وقت نفهمیدم کشیدش یا نه! ... در باز کردم شور انگیز بود

- سلام، عکسهایی که خواسته بودین رو آوردم.

تعارفش کردم بیاد تو

- دلم می خواست اما نمی تونم، باید برم جائی کلی کار دارم، دفعه دیگه حتما، البته اگه به یه لیوان چائی گرم و چندتا عکس مهمونم کنین. خیلی دیر شده دیگه، فلن

عکسها تو دستم بود باز من موندم واتاق و تنهائی و یه دنیا فکر مالیخولیایی. سعی کردم تمام فکرم رو متمرکز کنم روی هر چیزی جز اون پیرمرد اما نمی دونم چرا نمی شد. خیلی دلم می خواست شورانگیز می اومد تو تا لااقل چند دقیقه فکرم از اون پیرمرد منحرف بشه. موبایلم داشت زنگ می زد ...

* * *

دوربینمُ برداشتم زدم بیرون. به امید چندتا عکس یا شایدم بیشتر می خواستم پیرمردُ پیدا کنم. توی خیابون هیچ صدایی نمی شنیدم فقط گاهی وقت ها صدای خش خش برگها و جاروی پیرمرد می اومد. دلم گرفته بود، دستم رو گذاشته بودم روی دکمه شاتر و فقط عکس می گرفتم، دلم قهوه تلخ می خواست ولی همه کافه ها تعطیل بودند.تو دلم یه لعنت به همشون فرستادم ودوباره شروع به عکس گرفتن کردم: چق ... چق ... شاخه، برگ زرد، پیاده رو ... هر چیزی که می دیدم عکس می شد ولی من به پیرمرد فکر می کردم

* * *

به صدای جاروش، به نفس نفس زدنهاش، به این که چرا ازش پرسیدم می تونم ازتون عکس بگیرم؟ رفتم توی کافه یه ترک سفارش دادم و شروع کردم به سیگار کشیدن ... چرا سیگارو گرفت؟ روشنش کرد؟ ... زنگ زدم شورانگیز، خاموش بود ... هفتمین سیگارم کشیدم، دیگه به سرفه افتاده بودم. صدای زنگ ساعت از خواب بیدارم کرد. کافه ها بسته بودند.

* * *

لباس پوشیدم، زنگ زدم به شور انگیز. رفتم دنبالش و تو یه کافه نشستیم . دو تا ترک سفارش دادیم ولی اومدن و این آخرین کافه رو هم بستن و ما رو از اونجا بیرون کردند. شروع کردیم به راه رفتن، نمیدونستم به شورانگیز داستان پیرمرد رو بگم یا نه! هنوز فکر پیرمرد آزارم می داد، صدای زنگ ساعت دوباره از خواب بیدارم کرد

* * *

پیرمرد مرده بود و من طعم تلخ قهوه رو توی دهنم حس می کردم، دوربینُ برداشتم زدم بیرون ... چق ... چق ... تصمیم گرفتم برم یه کافه ... ترک و هفت نخ سیگار! بعدش هم می خواستم آدرس پیرمرد پیدا کنم. اما کافه ها رو بسته بودن و من دل و دماغ هیچ کاری رو نداشتم، به شورانگیز اس ام اس دادم "شورانگیز کافه ها رو بستن" . صدای زنگ ساعت، باز داشتم خواب می دیدم.

* * *

زنگ زدم به دوستم که کافه داره، گفت کافه ها رو بستن ولی می تونی بیایی خونه ما به یاد دوران دانشجویی یه ترک و هفت نخ سیگار بزنیم. ... "چراکافه ها رو بستن؟" یکی توی خیابون فریاد می زد "چرا کافه ها همه بسته است؟" زنگ ساعت بیدارم کرد

* * *

داشتم از نمایشگاه عکس برمی گشتم ... صدای خش خش برگ های پاییزی توی کوچه می پیچید ... ساعت برای همیشه خراب شده بود و دیگه بیدارم نمی کرد. کافه ها هم که همه بسته بود. موبایلم زنگ زد. از خواب پریدم، شورانگیز بود. گفتم شورانگیز کافه ها رو بستن؟ ... قطع شد. موبایلمُ خاموش کردم ... دیگه هیچی نمی تونست بیدارم کنه. فقط صدای جاروی پیرمرد می اومد. صدای گرومب گرومب در از خواب بیدارم کرد.

* * *

دختر همسایه بود ... گفتم می خوام بخوابم ... ازش پرسیدم: راستی کافه ها رو بستن؟ ... گفت: نمی دونم ... گفتم: پیرمرد؟ ... گفت: مُرده! ... دوباره من موندم و فکر بسته شدن کافه ها، یاد کافکا افتادم، انگار کافه کافکا رو اول از همه بستن، صدای جاروی رفتگر بیدارم کرد.

* * *

صدای جاروی پیرمرد نمی اومد، آخرای پائیز بود. کافه ها رو هم که بسته بودن، پیرمرد چی شد؟ از فکر پیرمرد از خواب پریدم، دوباره خوابم برد ... چقدر همه چیز وحشتناک بود، دلم می خواست برم یه کافه گم شده بشینم و یه ترک سفارش بدم، به پیرمرد فکر کنم، به عکسی که گرفتم ... به اون روز، چرا بهش سیگار تعارف کردم؟ پبرمرد دیگه زنده نبود، اون عکس دست من چی کار می کرد؟ ... از فکر پیرمرد از خواب پریدم.

* * *

وقتی بیدار شدم، صدای جارو نمی اومد، کافه ها باز شده بود. و رفتگر پیری بودم که سینه اش خس خس می کرد و چوب سیگار ِ ترک خورده ای بین انگشتانش محو شده بود.

پایان

نیما – اشکان

پس از، از خواب پریدن دیگر که کافه ها بسته بود

کاکتوس

2010-05-29T11:49:00.001+04:30

· من امشب نمیام، اون کاکتوس از کمد در آر، بذار دم پنجره، چند روزی هست نور بهش نرسیده

o به هیچ کدوم از پنجره های این خونه آفتاب نمی تابه، می برمش رو پشت بوم

· یادت نره بهش آب بدی

o فرق کاکتوس با ما اینه وقتی آب می خوره پس نمی ده، همین چند روز پیش آبش دادم

· راسی داره بارون می آد، کاکتوس بیچاره!

o چتر یادت نره، از توی کابینت درش بیار

· خیلی وقته اون کابینت نم کشیده، بدون چتر بهتره

· این پالتو هم که پوسیده کلیدهای منو ندیدی؟

o حتما باز همون جای تکراری، تو گلدون کاکتوس جا گذاشتی، توی کمدُ نگا کن

o به هر حال من خونم. چتر ببر

· (با لحن تقلیدی) به هر حال من خونم چتر ببر!

(صدای بسته شدن محکم در)

o زود بیا، تنهام، منتظرتم

(صدای گذاشتن گوشی تلفن)

(صدای باز شدن در کمد)

NiiM

پائیز کلانشهر

2010-04-29T21:35:00.001+04:30

یک روز پائیزی سرد و غمگین، آسمان تمام غم چند هزار ساله اش را روی سر پسرک بالا می آورد. باران بود! آنشب من چترم را برای همیشه در انباری حبس کردم تا خاک بر آن ببارد. شاید معشوقه ی کودکی ام بیاید و روی خاک آن خاطره های دور بکارد! تا در شبی بارانی آنها را بالا بیاورم و قطعات ریز جویده شده را در کنار هم بگذارم شاید عکس تمام نقیض های ذهنم را ترسیم کنم. ولی آن روز در زیر فشار معشوقه ام قلمویم شکست و شکست را برای اولین بار بود که تجربه کردم. من شکست را تجربه کردم. اما بزرگ شده بودم و دیگر آن پسر بچه ی غمگین در انباری، فراموش شده بود و من چتر سیاه خریده بودم با پالتوی بلند. عوض شده بودم، به آخرالزمان فکر می کردم، به روزی که خداوند سیفون دنیا را بکشد و تمام ریده مان زمین در خودش فرو برود، به مرگ به تاریکی به درک. پائیز شده بود و بر سرم استفراغ می بارید. هر حجمی ار هوا مثل استخوان تیز شده گوسفتدی بود که درون ریه هایم فرو می رفت. سیگار من کجاست؟ می خوام عین یک زیر دریایی بفرستمش تو ریه هام تا بفهمه صدای سگ از کجا می یاد، اما پکهای عمیق من تبدیل شده بود به غرغر های پیرزن زشت چروکیده ای که صدای قهقه های شیطانیش تمام بدنم را می لرزاند و حتی تنگ شراب نیز خالی بود. جلوی آینه وایسادم، این کیه داره سیگار می کشه؟ من سالهاست که ترک کردم، و پائیز تمام شده است پس چرا برگها زردند؟ چرا آسمان داره اوغ می زنه؟ این من نبودم؟ تهوعی از اندیشه های وصله پینه دار! تمام داراییم را فروختم و چمدانی خریدم، با عصای موروثی خود بر زمین کوبیدم و فریاد زدم من! باید بروم. باید بروم تا اعماق اندیشه های هولناک پروردگار هنگام آفرینش رو درک کنم. ما تجلی چه گهی هستیم؟ چه اندیشه ای؟ چه خاکی نوی سر چه خوکی باید ریخت؟ خاک پاکی؟ خوک خاکی! خایه مالی! ... – خفه شو!

- باشه باشه

- پیر شدیم بیا یه امروز رو هیچی نگیم

- من مُردم

- من هم

- چند سال گذشته؟

- خیلی

- بخوابیم؟ زیر چتر سیاه خاک گرفته؟

- دارم بالا میارم

پایان

اشکان و نیما

دستنوشته های ناتمام

2010-03-11T15:32:00.002+03:30

می نویسم
تو نیستی و من می نویسم
وقتی اومدی بخونشون
دارم می نویسم
حتما الان که می خونیش می گی
"اَه چقدر زیاد"
ولی من می نویسم
و تو نیستی
خسته شدی؟
من می نویسم
چند سالی می شه
موهام بلند شدند
ناخونام هم بلند شدند
گرفتن مداد سخت شده برام
با این حال می نویسم
خیلی وقت ِ داری می خونی
نگاه کن! موهات بلند شدن
پیر شدی
تو داری می خونی
همه چی چقدر سری اتفاق افتاد
من نیستم و تو داری می خونی
دیگه نمی تونم بنویسم
تو نیستی
من رفتم
لازم نیست جواب بدی
برنمی گردم

NiiM...

چایی تلخ

2010-01-17T12:28:00.004+03:30

1
افتتاحیه نمایشگاه عکس
بیست و سوم آذرماه

- بارون همه جا رو خیس کرده بود، وارد نمایشگاه شدم
در هر عکس کمی می ماندم و با نگاهی ساکت به عکس بعدی می رفتم
و بعد از مدتی بی صدا رفتم
- دستام یخ بودن، نمی دونم از استرس بود یا سرما
آدمای زیادی می اومدن و من دل توی دلم نبود
داشتم با بازدید کننده ها حرف می زدم، یه نفر بی صدا وارد شد
صدای سکوتش منو به خودش خیره کرد

2
یکم دی ماه

- بعد ِ چند روزی که همش اون عکس ها تو ذهنم راه می رفتن
تصمیم گرفتم دوباره یه سری به اونجا بزنم
هوای سردی بود، وقتی وارد نمایشگاه شدم
دیدم داره چایی می خوره و به یکی از عکسهاش نگاه می کنه
پرسیدم چیزی شده؟ گفت هیچی، و من لیوان چایی رو گرفتم از دستش
گرم بود و مثل همیشه می چسبید
- بی اختیار خیره شدم به دستاش
و لیوان نیمه خالی چاییم که الان بین دستای نیمه سرد اون بود
از کارش خندم گرفت
بهش لبخند زدم
وگفتم یه لیوان چایی گرم همیشه می چسبه، مگه نه؟

افسانه

NiiM...

Trilogy

2009-12-23T23:42:00.007+03:30

1
جعبه چوبی قدیمی
عکسهایی یادگار خاطراتی دور
و پیرمرد با عینک ته استکانیش
در هر عکس ساعتها می ماند
تا شاید اسمی را به یاد آورد

2
ساعت دیواری
و خاطراتی که همه
در ساعت بیست دقیقه به هفت
به یاد می آیند

3
صندلی چوبی قدیمی
یه لیوان چایی
و خاطره چشمهایی که نیست
و روزگاری به او نگاه می کرد

NiiM...

تهوع

2009-11-10T00:01:00.000+03:30

وقتی یه آهنگ بذاری و
هفده بار گوش کنی
حتما بار هجدهم آهنگ رو بالا میاری
و سرت هم درد می گیره
و به زمین و زمان فحش می دی

NiiM...

آره، مهرماه بود

2009-10-12T19:26:00.000+03:30

در دستنوشته هایش اینگونه نوشته بود :

یک عصر بارانی در پاییز

او را بغل کردم، مهرماه بود

در دستنوشته هایش آمده :

و در یک شب سرد در پاییز

لبانش را بوسیدم، مهرماه بود

در دستنوشته هایش :

و در یک شب خیس در پاببز

در آغوش گرفتمش، مهرماه بود

در دستنوشته هایش خواندم

درشبهای پاییزی در مهرماه

تنها راه می رفتم

NiiM...

سایه

2009-10-04T21:27:00.001+03:30

من می رم قهوه درست کنم
تو بخواب
وقتی برگردم تو خوابی
و من کتاب می خونم و قهوه می نوشم

NiiM...

پاییز

2009-09-28T21:39:00.001+03:30

در تاریکی می نویسم
ساعت حدود سه
و من دیگر می دانم
خاطرات فراموش نمی شوند
آهنگ را عوض می کنم
و چند عکس 
در یکی از عکس ها
تو نمی خندی
نمی دانم شاید پاییز دلگیر باشد
ولی همیشه این آهنگ آرومم می کنه
و من می نویسم که
امروز مداد نتراشیده ام را بر داشتم
و نوشتم
در حاشیه نوشته ام
جملات گم شده ی زیا دی بود
"چشمات نمی خندند"
.
.
.
چایی که نیست
و سیگار کشیدن هایم تمام شده
پس می خوابم
نوشته شده در دو مهر، ساعت حدودا سه صبح، نیما

سفر به دیگر سو

2009-09-12T22:32:00.003+04:30

تهران، خیابانی نزدیک میدان آرژانتین، ساعت یازده و چهل و پنج دقیقه شب

منتظر اتوبوس، در پیاده رو ساز دهنی می زنم و مجتبی، می نگریست

تهران، در اتوبوس

سیب خوردم، آشنا شدم و Player در گوش خوابیدم، گهگاه بیدار می شدم اما ساغر همیشه بیدار بود

انزلی، ساعت حدود هفت صبح

هوا ابریست و خورشید به سختی از شرق طلوع می کند، دریا آرام است.

در ساحل می دوم، می روم و می بینم، برگ ، چوب، صدف، برگ، درخت، برگ، ته سیگار

در راه خلخال، کنار جاده و نزدیک روستایی بی نشان

مه را می بینم و دقایقی بعد روستا را گم کردم، و حال خود نیز در مه تار شده ام

روستای گیلوان، ساعت را نمی دانم

روستا را دیدم و می شنیدم

پیاده در راه روستایی حسینیه نام نزدیک دهی خانقاه نام

و باد ما را خواهد برد، باد را دیدم و می رفتیم و قابلمه عدس پلو سنگینی می کرد و فریاد می زد من زیادم

شب، کنار حسینیه

باد آرام گرفته بود. سکوت و ترس. مریم شبان، شب را در دوردست ها در ابرهایی دید که کوه را دور می زدند و من سیر شدم از ابر یا مه، نمی دانم

صبح تا شب در راه اولسابلندگاه

زیبایی دشت و درختان زالزالک، گله گوسفند و من مست شدم

دشتی رویایی در مه، یه گله اسب، و کره اسبی که شیر می خورد

در دور دست ها چند اسب محو در مه ، و تنها می نگریستم و فقط می توانستم که بنگرم

می دوم، سریع تر از پاهایم

و گوسفندان علف تازه می خورند و ما غذاهای آماده شرکت هانی و کنسرو لوبیا و تن ماهی

و صدای پارس سگها

مه ما را در بر گرفته، باران را می دیدم، و موهایم تولد باران را تجربه کرد و من چه نزدیکم به آسمان، و می دانم دردور دست ها مرا ابر می بینند

در سرخسها، راه را کوتاه کردیم بی آنکه عکسی بگیریم

و رسیدیم به هتلی چوبی با زن و شوهری که هر دو جارو می زدند، شانه به شانه

شب در تراس هتل

پاهایم آویزان نمی شوند زیرا روزگاریست نرده محافظ اختراع شده، ماه را هم مه گرفته، صدای چند سگ، گاوی آنطرفتر و طبیعت در سکوتی محو خوابید، من هم خوابیدم

صبح در تراس هتل

زن، مرغان و اردکان و غازان را غذا می دهد و بعد برای ما نان می پزد در تنور زغالی کنار حیاط

در راه لیه

جنگل، مه و سکوت

لیه، ساعت حدود دو

من فرق مرغابی و اردک را نمی دانم و گلزار قول می دهد روزی در حضور مرغابی مرا ازین سردرگمی در بیاورد

ساز دهنی همراه من به صخره می آید، مصطفی مادروار گروه را پشتیبانی می کند، بهادر در صخره ها می دود و حامد ماهرانه با حرکات بدن می نوردد، گلزار می ترسد اما همه چیز به سمت او می آیند، مثل پوتین و سنگ، ساز دهنی به صخره بوسه ای زد و گفت خداحافظ، اما سعید بعدها با آن ساز نواخت و امید عکس می گرفت

در غار، آتش روشن کردیم و جنگل در مه بود

برگشت از لیه به اولسابلندگاه

هوا تاریک شد و سگان نگهبان ما را دزد می پنداشتند، به کمک GPS، حافظه تصویری حامد و رهبری امید به سلامت برگشتیم

در راه تهران، جاده ماسال

زیبا، همین

تهران

خداحافظی و تمام می شود

NiiM…

سفر نامه

2009-09-12T18:50:00.004+04:30

10 تا 13 شهریور 1388

روز اول: سه‌شنبه 10 شهریور

یک معارفه داشتیم و یک میوه‌ای هم خوردیم و 1:30 تمام شد.

خواب

7:38: نزدیک یک چیز خفنی به اسم منطقه آزاد انزلی ایستادیم برای صبحانه.

7:54: از شدت گرسنگی به نان کفگیری حمله کردیم (صابر و امید و فرنوش) گروه صبحانه رفته‌اند دستشویی و بقیه هم لب دریا ؟؟؟ شدند. هیچ بنی بشری نیست مگر مأموران شهرداری گیلان که به نظافت محیط می‌کوشند.

8:00: رئیس رسید, پگاه

8:15: صبحانه خوردیم (نان سنگک، پنیر، گوجه، خیار، انگور و حلوا شکری) بسی سیر شدیم!

بعد از صبحانه پراکنده شدیم و هر کس به کاری مشغول بود. بعضی‌ها عکس ‌می‌گرفتند، بعضی‌ها چرت می‌زدند و گروهی زل زده بودند به دریا. بعضی‌ها هم مثل من ظرف می‌شستند (پور پیپل!) هوا ابری بود و حتی این چند پرتوی نوری که به زور از لای ابرها رد می‌شدند هیچی از این احتمال که قرار است باران بیاید کم نمی‌کردند. از خیسی زمین هم معلوم بود که دیشب بارانی، چیزی آمده است. یک چیز جالب ساحل، تمیزی نسبی‌اش بود هر چند پر بود از آشغال.

10:10: حرکت به سمت مینی‌بوس و ادامه‌ی مسیر

اتوبوس در ساعت 10:20 با آهنگ «گل گلدون من» راه افتاد.

10:50: هنوز در انزلی هستیم و بالاخره باتری خریدیم.

11:08: امید به سمت رئیس فرهنگی منسوب شد.

13:05: پیاده شدیم برای ناهار

13:45: رسیدیم به محل ناهار. رفته بودیم آن پشت‌ها عکس بگیریم. داریم جمع می‌کنیم که برویم.

14:23: راه افتادیم.

محلی که برای ناهار ایستاده بودیم از جهاتی استثنایی بود. منظره‌ی بدیع و مه یی که هر از چند گاهی ما را دور می‌زد و به ارتفاعات بالاتر می‌خزید.

سر آن‌جایی که رفتن با اتوبوس غیرممکن است، ایستادیم تا کوله‌بندی کنیم و این امر تا 5:24 که اتوبوس رفت ادامه داشت. رأی‌گیری در مورد فردا داشتیم و تا ماشین نرفته بود بهادر را با یک من عسل هم نمی‌شد خورد. (من مشکل دارم با این ....) حالا بهادر و مهدی رفته‌اند حسینیه و ما داریم خربزه می‌خوریم و هیچ توجهی هم به ماه رمضان نداریم.

17:38: بهادر و مهدی برگشتند و راه افتادیم. ظاهراً فردا بد سرد می‌شد.

از حدود 18:06 باد شروع شد. شدتش زیاد است.

حامد: فقط به برکت وجود یک مهندس هوا فضا بچه‌ها توانستند به صورت آیرودینامیک از این مخمصه نجات یابند!

مریم: باد می‌آید.

امید: قم -> غُم

بچه‌ها بدجوری به هیجان آمدند و از صمیم قلب دوست دارند نظرات‌شان را بنویسند.

محمدرضا: باد سربالایی 20 درجه را به 70 درجه تبدیل کرده.

محمدرضا2: کاش می‌شد با این باد سفر کرد. از زمین کنده شد و پرواز کرد.

؟؟؟ رسیدیم حسینیه.

مجتبی: باد کلاه‌مان را برد.

20:05: شام گرم شده را خوردیم، عدس‌پلو بود. به دلیل اشتباهات محاسباتی یک دیگ غذا اضافه آمد.

محسن از ساعت 17: بعد از حدود بیست دقیقه پیاده‌روی به روستای خانقاه رسیدیم. اتوبوس ما را در روستای گیلوان پیاده کرد و ما ادامه‌ی مسیر را هر چند که آسفالته بود پیاده آمدیم. در طول جاده باد آن‌قدر شدید بود که فکر کنم اگر این کوله‌های سنگین را نداشتیم چندتای‌مان را باد می‌برد. وارد روستا که شدیم با سلام گرم و صمیمی برخی اهالی روستا مواجه شدیم. ساختمان نوساز و بزرگ حسینیه این نوید را می‌داد که شب آرام و گرمی را خواهیم گذراند. البته تمیزی و برتری ظاهری حسینیه با دیگر خانه‌های حسینیه (؟؟) خود قابل تأمل بود. کنار حسینیه یک مسجد هم بود که گنبد سبزی داشت که ظاهراً امامزاده‌ای بود. نام امامزاده عین‌الله بود. یکی از اهالی کلیدی آورد و در را باز کرد. از همان ابتدا افتادیم دنبال وسایلی که نیاورده بودیم. بطری‌های آب را چند نفر پر کردند و چند نفر رفتند داخل روستا و ماست و تخم‌مرغ خریدند. چند نفر هم رفتند دنبال تلفن چون روستا خارج از محدوده‌ی سرویس‌دهی موبایل بود. آشپزخانه‌ی نسبتاً مجهزی داشت. غذاها را گرم کردیم، سفره انداختیم و افتادیم به جان عدس‌پلوها با ماست. بعد هم بساط منچ و دوز و شطرنج و کلی بازی دیگر. آخر شب هم چادر نمازها را به هم گره زدیم و یک والیبال نشسته درست و حسابی بازی کردیم. ساعت 10:30 خاموشی و خواب.

روز دوم: چهارشنبه 11 شهریور

سعید: الان ساعت 6:00 است و ماهیتابه شسته نشده بود دیشب. یک ماهیتابه تخم‌مرغ پخته داریم و دیگر می‌خواهیم بچه‌ها را بیدار کنیم که صبحانه بخورند. من هم دارم می‌روم سراغ قابلمه بزرگه. صبح که زدم توی سر ساعت یکی از بچه‌ها بیدارم کرد. چقدر حال می‌دهد تو سرما توی کیسه خواب خوابیدن.

6:20: شروع کردیم به صبحانه خوردن. تخم‌مرغ نیمرو، خربزه با چای. چای هم که توی پارچ استیل بود.

6:55: هنوز یک عده دارند می‌خورند. وارد فاز رفتن شدیم و حامد بالای سر من در حالی که من گزارش می‌نوشتم ایستاده بود و محمدرضا می‌گفت کیسه خواب ناهید ؟؟؟ و صابر هنوز تفاوت بین گزارش و خاطره را درک نکرده.

7:36: بالاخره نود و پنج درصد آدم‌ها بیرون هستند. یه سری ابر روی کوه‌ها دیده می‌شود. یک بادی هم می‌آید ولی خیلی سرد نیست. صابر معتقد است ساعت 8 شب گرگ‌ها و سگ‌ها ما را می‌خورند.

7:46: عکس هم گرفتیم با حامد که نبود. دیگر رفتیم.

8:03: اصلاح مسیر. بعد از حسینیه یک دوراهی هست، خاکی سمت چپ و آسفالت سمت راست. ما از راست رفتیم که غلط بود. پس برگشتیم.

8:11: بالاخره مثل بچه‌ی خوب برگشتیم عقب و رفتیم به مسیر اصلی. به نسبت پارسال هوا خیلی سردتر است. البته چون ابری بالای سرمان است.

8:21: بچه‌ها لباس کم می‌کنند و آب می‌خورند.

9:00: رسیدیم آن‌جایی که آب بود و کنار آب عکس گرفتیم.

9:07: راه افتادیم.

مریم: قورباغه دیدیم.

10:57 ریزبان، شیرزاد حسینی، ماسال، خیابان ایستگاه ماشین‌های گتره، مغازه‌ی سلمانی باقرپورطهماسبی

نیما: ساعت حدود 12، دشتی رویایی در مه، یه گله اسب، و کره اسبی که شیر می خورد

در دور دست ها چند اسب محو در مه

17:00: اول مریم بنویسد تا من بیایم.

مریم: من و سعید و امید و نیما و حامد، بهادر را عصبانی کردیم و از راه اصلی منحرف شدیم و به جایش از راهی که پر از سرخس بود، آمدیم و کلی لذت بریدم. من که ندیدم ولی بچه‌ها می‌گویند نگاه بهادر به سعید حاکی از این بوده که شام سعید قرار است نصف بشود. تازه این‌جا کلی مه است و همه از شدت رطوبت روی موهایشان کلی پیر شده‌اند. تازه نمی‌دانم چرا سعید اصرار دارد که من توی همه‌ی عکس‌هایش باشم. الان هم بهادر یک عالمه علف چیده و داد به ما که بخوریم به زور. البته خودش اصرار دارد که نعنا هستند. ولی من می‌دانم چون دیگر هیچی نداریم که بخوریم دارد این کار را می‌کند که ما از گرسنگی نمیریم یک وقت. من دیگر زمان‌ها را ننوشتم چون GPS زمان‌ها را دارد.

17:15 نیما: همه دارند سیب می‌خورند و دارند دنبال خوراکی‌های دیگر می‌گردند. فقط آب کافی داریم. بهادر خرما می‌خواهد.

خودم: برای استراحت ایستادیم GPS می‌گوید 16.4 کیلومتر یعنی 8 تا دیگه داریم.

محمدرضا: حیف که مه است.

مهدی: خیلی باحاله که مه است.

ظاهراً بچه‌ها خیلی با هم تفاهم دارند.

17:25: راه افتادیم.

18:16: رسیدیم. و الان که 8:32 کوله‌بندی

این‌جا یه سری اتفاق افتاد که بعداً می‌گم.

21:10: کوله‌بندی انجام شده (کوله‌بند: مریم) میزها را چیدیم و کم‌کم وقت شام می‌شود. قرار بود شام بخوریم و 10 اینا بخوابیم.

محسن: بعد از ۲۲ کیلومتر پیاده‌روی، آن هم وقتی نصف بیش‌تر راه را در مه آمده‌ای، یک چیزی هست که انرژی مضاعف به آدم می‌دهد. این که وقتی بهت می‌گویند هنوز دو کیلومتر دیگر راه مانده، یک هو برسی به یک هتل چوبی قشنگ که شب را قرار است آن‌جا بخوابی. انگار وقتی یک ربع مانده به افطار یک هو بهت بگویند اجازه داری افطار کنی. هتل دو تا از اتاق‌هایش را داد به ما. یکیش شد برای خانم‌ها و یکی هم برای آقایان. سالن هتل که شاید بتوان به آن لابی هم گفت چند تا میز داشت. اول نشستیم و بساط ماساژ و خستگی در کردن بعد هم پفک و چیپس و چای ،دستم درد نکند

جلسه‌ی مهم شورای گروه هم با حضور اکثریت اعضا برگزار شد. رأی‌گیری کردیم و قرار شد فردا شب هم در هتل بخوابیم. انگار این مادر طبیعت لج کرده بود با ما تا شب بیرون نخوابیم.

قرار است فردا صبح زود راه بیفتیم سمت لیه (liah) و قبل از تاریکی هوا برگردیم پایین.

مریم و سعید مشغول شدند به کوله‌بندی. کافی است چند دقیقه‌ای جلوی چشم کوله‌بند نباشی. آن وقت دو کیلو برای کوله‌ات سود کرده‌ای!

شام املت بود. حامد و مهدی زحمت آن را کشیدند و انصافاً چیز خوبی از آب درآمد. خانم‌ها هم زحمت کشیدند و سوپ درست کردند. (توضیح زهرا: البته سوپ‌ها آماده و بسته‌بندی‌شده بود! خانم‌ها کار خاصی نکردند!) میزها را به هم چسباندیم و افتادیم به جان غذاها. همه برای غذا،‌ غذا برای همه!

برای ناهار فردا الویه درست کردیم. یک قابلمه شد به این هوا!‌ بعد فهمیدیم که یک قابلمه به ابعاد «این هوا» توی یخچال جا نمی‌شود. حالا هم دارند آن را توی ظرف‌های کوچک می‌ریزند.

ساعت 23 است و نصف بچه‌ها خوابند. خدا رحم کند به نصفه‌ی دیگر.

حدود 23:30 رسیدند بالاخره و حدودای دوازده داشتند شام می‌خوردند تن با نان + آب

23:55: سروناز / شهرزاد گفت دیگر حرف نمی‌زند.

23:57:57: شهرزاد: کی سعید؟

00:08:45: و دوباره گفت ؟؟؟

؟؟؟

21:32، نیما: منتظر غذاهای رویایی مهدی …

امید فکر می‌کند غذاها تمام شده و همش را توی آشپزخانه خوردند، رفت سر بزند! ‌فقط شکستن تخم‌مرغ‌ها برای املت مانده! سوپ هم داریم راستی!

21:40 «بچه‌ها غذا حاضره.» این را مهدی گفت. البته قبل از آن، وعده‌های زیادی و سرگرم‌کننده‌های زیادی برای تحمل‌پذیر شدن گذر زمان داده بود.

الان بهادر (با نگاهی پرسش‌گرانه) یک ظرف زولبیا را به میان جمع آورد و سعید را خطاب قرار داد که: سعید! این چیه؟! این «زولبیا بامیه» چیه؟

و سعید هم سعی کرد که آن را وسیله‌ی شخصی جلوه بدهد.

الان که یک ربع از وقایع اتفاقیه قبلی گذشته، ‌چشم‌های امید هنوز دنبال زولبیاست.

نان هم پیدا شد.

21:06 نیما: بترکی امید که همه‌ی زولبیا و بالاخص بامیه (به قول مریم) را خوردی!

سوپ می‌خوریم!

روز سوم: پنج‌شنبه 12 شهریور

1:21: رفتیم بیرون قدم بزنیم باران گرفت نم‌نم و بعد برگشتیم.

الان که می‌خواهیم بخوابیم صدای باران از بیرون می‌آید خیلی شدید است.

2:25: باران می‌آمد شدید. یکی در می‌زد. ما هی همدیگر را نگاه می‌کردیم که یعنی کیه. هادی بود.

7:55: از خواب بیدار شدم. قرار بود ۸ حرکت کنیم به سمت بالا.

8:30: شهرزاد قصه‌گو روایت می‌کند:

یک صبحانه خوردیم، عااا...لی، البته در انتهای میز، اگر وسط را مبدأ قرار داده و رو به در اتاق‌ها بایستیم دست چپ، امید نامی، همه‌ی غذاهایمان را خورد. خیلی گرسنه مانده‌ام الان و به این طریق به لطف امید، با درد گرسنگان و تشنگان جامعه آشنا شدیم. انتهای صبحانه، شیرکاکائو و شیر آوردند اما توزیع غیرمنصفانه بود، گویا در این‌جا نیز اختلاف طبقاتی خودش را جای کرده است و مریم چوپون که تحمل این تفاوت‌ها را نداشت دست به دزدی زد، حال به ریشه‌ی بسیاری از دزدی‌ها پی بردم.

8:48: صبحانه تمام شد.

قرار است 9:30 حرکت کنیم به سمت لیه. مه خیلی غلیظ شده و امیدی نداریم از مسیر لذت ببریم. چند تا از بچه‌ها رفته‌اند با نان بیات‌های باقی‌مانده، با سگ‌ها بازی می‌کنند. سگ‌های بی‌غیرت.چه معنی دارد سگ نان بخورد؟!

9:30: ما واقعاً داریم می‌رویم.

9:36: حرکت

9:43: هنوز کسی زمین نخورده

سعید: خفن

نیما: باهوش با تی‌شرت نارنجی

محسن: سعید: ساعت 10:43 است.

10:43 رسیدیم آن جایی که آنتن دارد، قاعدتاً دیگر بهادر ؟؟؟

رسیدیم بالای تپه. ظاهراً این‌جا آنتن داریم. تناقض طبیعت! کوله‌ها را درآورده‌ایم. همه گلی‌گلی‌اند. دور تا دور ما بوته است. به خاطر همین یک حاشیه امنیت داریم که والیبال بازی کنیم. توپ را درآوردیم. بازی تا حالا گوجه بود و به استپ هوایی تبدیل شده است.

آنتن ؟؟؟ را می‌بینیم.

ماسال روبه‌روی پارک شهدامغازه ابوالحسن فتحی

17:40: راه افتادیم برویم پایین. این‌جا مه است. ؟؟

18:02: بهادر افتاد!

روز چهارم: جمعه 13 شهریور

7:42: ظاهراً کسی دیگر چیزی ندارد که بنویسد!

9:10: حرکت کردیم بعد یک توقف طولانی برای صبحانه: نان و پنیر و خیار و گوجه

از ییلاق به سمت ماسال می‌رویم که یکی از بهترین جاده‌هایی است که تا حالا دیدم.

11:35 ، فرنوش: دم چند تا مغازه توقف کردیم تا نان بگیریم ولی با کلی کلوچه فومن و رب اناری که الان به طرز کاملاً غیربهداشتی نوش جان اعضای گروه می‌شود و چندین لیوان چای و دوغ و نوشابه و کمی نان برگشتیم توی ماشین.

12:23 ، فرنوش: سعید به طرز ~~ناشیانه‌ای~~ ماهرانه‌ای در حال آموختن نواختن سازدهنی است. همه دارند این ساز را دهنی می‌کنند.

متد زهرا:

شماره‌های فرد را فوت کنید زوج‌ها را بکشید بیرون!

نحوه‌ی شماره‌بندی: بم‌ترین صدا، سمت چپ، سوراخ شماره یک است.

13:15 ، زهرا: بهادر مسؤول فرهنگی را صدا زد و بعد از دقایقی ماشین تبدیل به سینما شد! کلاه قرمزی و سروناز

14:55: فیلم تمام شد اما هنوز خبری از ناهار نیست!‌ سیب را با ولع بلعیدیم که ناگهان سایه‌ی درختی پیدا شد. بهادر و مصطفی رفتند تا موقعیت را بررسی کنند اما گویا نتیجه موفقیت‌آمیز نبود! و ما دوباره راه افتادیم.

سی ثانیه بعد یک جای دیگر پیدا شد و ما بالاخره انگار می‌خواهیم ناهار بخوریم.

16:00، زهرا: ما در یک جای باصفا ناهار مفصلی خوردیم و هم اکنون کم‌کم در حال حرکت به سمت تهران هستیم.

16:30: ما با خوشحالی فراوان عوارض را در پمپ بنزین(!)‌ پرداخت کردیم اما هنوز به عوارضی نرسیده‌ایم!!

16:39: حل تمرین مهدی احمدی (آمنه): مهدی دارد خداحافظی می‌کند.

16:40: مهدی پیاده شد.

18:40: زهرا: یازده نفر از بچه‌ها دور میدان تیموری پیاده شدند. بقیه‌ی بچه‌ها هم (لابد!) دقایقی بعد در میدان آرژانتین پیاده شدند و مسافرت به پایان رسید.

تایپ: زهرا اسکندری

نویسندگان: جمعی از دوستان

عکس: تصویر ماهواره ای ِ مسیر

حادثه

2009-09-07T22:18:00.001+04:30

امروز یه تخته سنگ دیدم
.
.
.
و یاد ِ اون سنگی افتادم
که تو رو کشت

NiiM...

دکتر : آب پرتقال بیارم؟

2009-08-30T16:03:00.001+04:30

ما موجوداتی هستیم
که بیست دقیقه به هفت
می خوابیم
بیست دقیقه به هفت
بیدار می شیم
گشنه می شیم
بیست دقیقه به هفت
چایی می خوریم
سیگار می کشیم
می خندیم
حتی بیست دقیقه به هفت
شام می خوریم
فهمیدی؟؟؟
بیست دقیقه ... به هفت
.
.
.

NiiM

دریغا دریغ

2009-07-31T19:11:00.001+04:30

.
.
.
در باران و به شب
به زیر دو گوشواره ماه
در فاصله ای کوتاهتر از بسترهای عفاف ما
روسپیان به اعلام حضور خویش
آهنگهای قدیمی را به سوت می زنند
در برابر کدامین حادثه آیا
انسان را دیده ای
با عرق شرم بر جبینش؟
آنگاه که خوش تراش ترین تن ها
را به سکه سی می توان خرید
مرا دریغا دریغ
هنگامی که به کیمیای عشق
احساس نیاز می افتد
همه آن دم است
همه آن دم است
قلبم را در مجری کهنه پنهان می کنم
در اتاقی که دریچه ای بیش نیست
از مهتابی به کوچه تاریک خم می شوم
و به جای همه ی ناامیدان می گریم
آه من حرام شده ام
با این حال ای قلب در به در از یاد مبر
که ما، من و تو
عشق را رعایت کردیم
از یاد مبر
که ما، من و تو انسان را رعایت کردیم
.
.
.

شاملو

ساعت: دو و پنجاه وهشت دقیقه

2009-07-02T03:24:00.001+04:30

نگاه می کنیم
چشم در چشم هم
و دوست می داریم
می خندیم
می خوابیم
راه می رویم
و بعد تمام می شویم
سکوت می کنیم
و فراموش می شویم
.
.
.

NiiM...

___________________________________________

"همه چی از یاد آدم می ره مگه یادش که همیشه یادشه"

بی خوابی ها

2009-06-28T05:23:00.001+04:30

ساعت حدود پنج و بیست دقیقه صبح
و من هنوز بیدارم
.
.
.
می رم چایی بریزم

NiiM...

Where is my vote?

2009-06-20T08:35:00.001+04:30

رای مرا گرفتند
صدایم را خفه کردند
چشمانم را بستند
اما هرگز قلمم را نمی توانند بگیرند
من می اندیشم پس هستم
.
.
.

NiiM...

مقاومت

2009-06-17T21:24:00.000+04:30

باید ایستادگی کرد
نباید اجازه بدیم خون دوستانمون پایمال شه
نباید اجازه بدیم فقط یک تاریخ بمونه
و بره روی تابلوی یه کوچه
باید تا پیروزی مقاومت کرد
.
.

NiiM...'

دوستی

2009-06-11T23:24:00.000+04:30

بد وقتی که بعضی از دوستهات میان توی کلا
...
پینوشت : می شه داد زد آهای مردم کلا به تخمم

چرا صدایم کردی؟

2009-05-23T23:39:00.000+04:30

بهتری؟
آره بهترم، مرسی که پرسیدی
خوبه، خدافظ

NiiM...

شکنجه

2009-05-19T11:43:00.001+04:30

در سلول انفرادی روزها را گم کرده بودم
نمی دونم شاید بیست روزی می شد که توی انفرادی بودم
سلولم اینقدر کوچیک بود که مجبور بودم همیشه بایستم
بالاخره اومدن و بهم گفتن خودتو آماده کن
هشت ساعت دیگه اعدام می شی
نمی دونم واقعا هشت ساعت گذشت یا نه
اما صدای پاهایی که گوف گوف نزدیک می شدن رو می شنیدم
سه نفر بودن، چشم هامو بستن
و گفتن راه بیفت
از راه رو ها و پله ها و درهای زیادی گذشتیم
تا اینکه گفتن همینجا وایسا
آره یه طناب انداختن گردنم
بعد از چند دقیقه یه صدای دیگه گفت
اعدامی رو به سلولش ببرین، فردا اعدام می شه

NiiM...
برگرفته از خاطرات یک زندانی

سونات مهتاب

2009-05-03T01:42:00.001+04:30

یه قرص استامینوفن
اتاقی تاریک
کمی سکوت
یه لیوان قهوه
برای امشب کافیه
.
.
.
فردا شب به تو فکر می کنم

NiiM...

شوخی ِ بزرگ

2009-04-29T09:58:00.005+04:30

ما همه عروسکهای خیمه شب بازی هستیم
که فقط تعداد نخ هایی که بهمون وصل شده فرق می کنه
ولی همه سرگرم کننده ایم

NiiM...

ای کاش

2009-04-23T20:46:00.001+04:30

:من
داره دیرت می شه
و تو هنوز از خواب بیدار نشدی
می دونی
امروزم داره بارون می آد
ولی تو باز خوابی
و حسرت یک روز خیس شدن
بیدار شو
بارون
هوا سرد شده باز

:تو

ببین من می خوام تا خود شب بخوابم بعدشم تا صبح

اصلا می خوام تا ابد بخوابم

رفتی اون پنجره لعنتی ببند

و من رفتم

NiiM...

آن مرد

2009-04-14T23:33:00.001+04:30

یادم می آد همیشه می خوندیم
آن مرد با داس آمد
اما الان می گم

آن مرد نیامد، رفت
.
.
.

NiiM...

Modigliani (2004) ...

2009-04-09T17:44:00.001+04:30

قلمو رو توی شراب می زد
و روی بوم
روح منو نقاشی می کرد

.
.
.

سفر به دیگر سو

2009-03-14T01:01:00.001+03:30

بیا سوار اولین قطار درجه یک بشیم
و بدون اینکه حرفی بزنیم
بریم به سمت جنوب
کوپه دو
واگن هفت
.
.
.

NiiM...

Stone skipping

2009-03-08T04:22:00.001+03:30

باید برم سنگ جمع کنم
.
.
.

NiiM...

کلمه های نانوشته

2009-02-21T11:19:00.001+03:30

ساعتها می نویسم
و ناگهان همه ی آنچه که نوشته ام را
یکجا پاک می کنم
می خوابم
و همه کلمه ها فراموش می شوند

NiiM...

زن ِ مدرن ِ ایرانی

2009-02-07T18:23:00.000+03:30

تاریخچه اختراع زن مدرن ایرانی بی شباهت به تاریخچه اختراع اتومبیل نیست. با این تفاوت که اتومبیل کالسکه ای بود که اول محتوایش عوض شده بود ( یعنی اسب هایش را برداشته به جای آن موتور گذاشته بودند) و بعد کم کم شکلش متناسب این محتوا شده بود و زن مدرن ایرانی اول شکلش عوض شده بود و بعد، که به دنبال محتوای مناسبی افتاده بود، کار بیخ پیدا کرده بود. ( اختراع زن سنتی هم، که بعدها به همین شیوه صورت گرفت، کارش بیخ کمتری پیدا نکرد). این طور بود که هر کس، به تناسب امکانات و ذائقه شخصی، از ذهنیت زن سنتی و مطالبات زن مدرن ترکیبی ساخته بود که دامنه تغیراتش ، گاه، از چادر بود تا مینی ژوپ. می خواست در همه تصمیم ها شریک باشد اما همه مسئولیت ها را از مردش می خواست. می خواست شخصیتش در نظر دیگران جلوه کند نه جنسیتش اما با جاذبه های زنانه اش به میدان می آمد. مینی ژوپ می پوشید تا پاهایش را به نمایش بگذارد اما، اگر کسی به او چیزی می گفت، از بی چشم ورویی مردم شکایت می کرد. طالب شرکت پایاپای مرد در امور خانه بود اما در همان حال مردی را که به این اشتراک تن می داد ضعیف و بی شخصیت قلمداد می کرد. خواستار اظهار نظر در مباحث جدی بود اما برای داشتن یک نقطه نظر جدی کوششی نمی کرد. از زندگی زناشویی اش ناراضی بود اما نه شهامت جدا شدن داشت، نه خیانت. به برابری جنسی و ارضای متقابل اعتقاد داشت اما، وقتی کار به جدایی می کشید، به جوانی اش که بی خود و بی جهت پای دیگران حرام شده

بود تأسف می خورد

رضا قاسمی
از کتاب همنوایی شبانه ارکستر چوبها

تصویر

2009-02-04T11:35:00.001+03:30

وارونه است جهان در تیله های مانده از کودکیم

NiiM...

تا کجا من اومدم چه جوری بر گردم؟

2009-01-27T21:07:00.001+03:30

در یک صبح سرد زمستون
گم شده بودم
سرد بود
و مه غلیظ هوا رو تار کرده بود
ترسیده بودم
توی کوچه های خلوت
تنها
و صدای چند سگ
.
.
.
صدای جیغ اومد
آه ه ه ه ه
کثافتتتتت
ولم کن
آه
.
.
.
آااخ
.
.
.
همه جا ساکت شد
.
.
.
به طرفی که صدا می اومد دویدم
دخترک غرق در خون
بی سیرت و مرده بود
و قاتل بی شرف گریخته بود
جای کتکهای قاتل روی بدن دخترک دیده می شد
و آثار مقاومت
.
.
.
و من می خواستم فریاد بزنم
اما مگه فرقی هم می کرد؟

NiiM...

هیچی با هیچی فرق نمی کنه

2009-01-24T22:57:00.001+03:30

آره فرقی نمی کنه
هیچی با هیچی
اینکه ساعت رو شش و چهل و یک دقیقه خوابیده یا رو دو و پنجاه و هشت می خوابید
فرق نمی کنه شوپن گوش بدم یا شوبرت
عرق سگی بخورم یا جانی واکر
اصلا مست باشم یا نباشم
قورتش بدم یا تف کنم
فرق نمی کنه که
زیر بارون باشی یا نباشی
از خط کشی رد شی یا از وسط ِ میدون
بدوی یا راه بری
شام بخوری یا نه
آره فرقی نمی کنه نوشتت ماله چهار ماه پیش باشه یا سه ماه و چهار روز
وقتی می نویسی فرق نمی کنه
چیزی رو ثبت کنی یا فراموش کنی
البته فراموش نمی شود ... ولی فرقی مگه میکنه؟
فرق نداره گیتار بزنی یا ساز دهنی یا ستار
سرت درد بکنه یا نکنه
سگ داشته باشی یا کرگدن
تنها بری سفر یا تنها تو اتاقت نشسته باشی
پنجره اتاق باز باشه یا نباشه
هیچی با هیچی فرق نمی کنه
.
.
.

NiiM Jan 24, 2009 10:53 PM

پینوشت : نمی دونم چرا خوبم اما اینها رو نوشتم

این فصلها

2009-01-17T22:57:00.001+03:30

سلام
زمستان است، برف می بارد.
پایپز است، برگها می ریزد.
تابستان است، هوا گرم است.
بهار است، باران می بارد.
فصلهای سال تمام شدند.
نقطه سر خط
.
.
.

NiiM...

آدم برفی

2009-01-16T19:24:00.001+03:30

زمستان
برف
دستکش
آسمون ابری
پیاده روی
famous adagio
آدم برفی
شال گردن
هویج
دوگمه
.
.
.

NiiM...

سورت سرمای دی بیداد ها می کرد

2009-01-14T21:16:00.001+03:30

زمین پوشیده از برف
جا پاهات یعنی نیستی
و جای پاهای پشت سرم
می گن که از تو دور شده ام، دور
و با هر گام دورتر می شم
هر گام را محکمتر از قبلی می ذارم
و باز دورتر می شم
دور تر
دور تر
.
.
.
خیلی سرد
و برفها دارن آب می شن

NiiM...

ما سگ مردمان که وفا می کنیم عین سگ

2009-01-14T14:30:00.001+03:30

ولی ناخن های قرمزت بد جوری تيزن خسته شدم از بس كه زخمی شدم

توهمات فانتزی

2009-01-12T21:02:00.001+03:30

لای پنجره بازه و باد سرد زمستونی فضای اتاقم رو سرد می کنه
اما من میرم زیر پتو و می خوابم
هر چند وقت یکبار از سرما و صدای زوزه ی باد بیدار می شم
اما باز می خوابم
حالا احساس می کنم تمام وجودم یخ زده
و در توهماتم آتیش روشن می کنم
با سیب زمینی
و دونه های برفی که دیگه نمی تونن منو بیدار کنن
یه خواب عمیق
.
.
.

NiiM...

سلام

2009-01-12T12:25:00.001+03:30

می شه یه مرده بود توی بیمارستان

می شه یه مادرمرده، توی قبرستان

می شه یه مرده بود تو تیمارستان

می شه یه قرص خورده توی قبرستان

می شه
داد
زد

آهای مردم

کلا به تخمم
.
.
.
محسن نامجو